Sinds 1999 vaar ik met kleine groepen op zee.
Zeilen heb ik al veel eerder geleerd, op de Sloterplas in Amsterdam. Daar, tussen de flats van Amsterdam, ontstond het verlangen naar een wijdere horizon.
Mijn eerste boot was een aftandse Kolibri, waarmee ik op het IJsselmeer bijna verdronk, omdat de boot uit elkaar dreigde te vallen. Na grondige restauratie in mijn timmerwerkplaats heb ik jarenlang met vriendin en dochter het Nederlandse en Duitse Wad onveilig gemaakt.
De open zee bleef echter trekken. Met een Noorse Volksboot, die ook weer grondig gerestaureerd moest worden, hebben we de Nederlandse kust afgeschuimd en besloten een groter schip voor lange afstanden te bouwen.
Het schip, de Rode Zora, is inmiddels klaar, de Enkhuizer Zeevaartschool afgerond, de papieren binnen; sindsdien ben ik elke zomer aan het zeilen en vind het nog steeds heerlijk om de mensen die meevaren met de zee en het zeilen op zee te laten kennismaken. De elementen bepalen het leven op zee, al het andere wordt min of meer triviaal.
De Rode Zora is een stalen S-spant, kotter getuigd, veilig, comfortabel en ontworpen voor lange zeereizen. Bij de bouw heb ik alles, ook de technische uitrusting, zo eenvoudig mogelijk gehouden - overzichtelijk, degelijk en mooi. Geen luxe dus aan boord van de Rode Zora, wel een goed en snel zeilend schip, gebouwd om langdurig onderdeel van de grote zeeën te kunnen zijn.